غزل شمارهٔ ۱۶

برداشت: ای ساقی، باده‌ای برایم بریز که دلم پر از زخم و درد شده و به خاطر کارهایی که کرده‌ام، به حالت بیمار و ناراحت در آمده‌ام.

برداشت: بر روی زمین به سان پرنده‌ای بی‌بال از پرواز وامانده‌ام. به راه بزن و جام شراب بده به دل خرابم.

برداشت: دیگر شراب خوب مایهٔ ویرانی من است. ساقیا درد دل خرابم را دوا کن.

برداشت: درختان سرسبز باغ، زینت‌‌بخش و طراوت‌‌آفرین‌اند و وجود لاله‌های تازه در میان آن‌ها، نشانی از زندگی و شادابی است. دل ما به خاطر این زیبایی‌ها شاد و سرزنده است.

برداشت: لطف و محبتت مانند شراب روشن است، ای ماه کامل. در روز عید بایرام، بیایید و شادی را با هم تقسیم کنیم، من در دل غمگینی و افسردگی را کنار گذاشته‌ام.

برداشت: ساقیا جام دادن برای ماه گرفته رسم است. جام را صیقل بده و به دل گرفته‌ام بپرداز.

برداشت: ای دوست، غم و اندوه زمانه مانند دو توپ به دور می‌چرخد و زیبایی گل‌ها ممکن است که در دل غمگینی من باز شود.