غزل شمارهٔ ۱۳

برداشت: زندگانی گذشت، اسباب سفر را آماده کنید! هرچه بر شما تیغ اجل کشد از آن بریده شوید!

برداشت: ای شبنم‌هایی که از دریای عشق جدا افتادید هنگامی که سیلاب بهار راف افتاد خراب شوید.

برداشت: تا دور زمان شما را پامال نکرده روز روشن مانند شبنم گل از این چمن خود را کنار بکشید.

برداشت: این آینه‌های زنگ‌گرفتهٔ غافل از پرواز روان میان چرخ را با این خاکستر پاک کنید.

برداشت: فضای آسمان جای پر و بال گشودن نیست. مانند دانه‌های انار به همدیگر بچسبید.

برداشت: اگر امیدوارید که آخر عمر جوانبخت شوید در جوانی قدر پیران را زنهار بدانید.

برداشت: آمرزشِ خشک و خالی بر گَردِ گناهان می‌افزاید. این گرد زمین‌گیر را با اشک ندامت پاک کنید.

برداشت: بی‌بندگی سن قامت پیران را خم می‌کند. هنگامی که آسمان قوس‌دار شما را خم کرد، خم شوید.

برداشت: مبادا چون غنچه از نشتر خار آسیب ببینید. همچون گل پیالهٔ می را از دست ندهید و بنوشید.

برداشت: تنها کسی باشید که بر ساغر لب می‌نهد. خنده‌کنان با بخشندگی آن را آباد کنید.

برداشت: جوش شراب از سوز کلام اوست. ای اهل خرابات، آیا قدر صائب را می‌دانید؟