غزل شمارهٔ ۱۰

برداشت: با جام نمی‌توان دلِ گرفته‌ام را شادان کرد. با دست نمی‌توان دهان پسته را خندان کرد.

برداشت: این چه حرفی است که زاهد خشک صاحب مشرب شود؟ هرگز نمی‌توان زمین سیاه را آب حیات کرد.

برداشت: هنگامی که ابر از جولان تیغ آذرخش می‌کاهد نمی‌توان عشق را در پردهٔ دل‌ها پنهان کرد.

برداشت: اشک‌هایم را هنگام ریخته شدن از آسمان‌ها تماشا کن. نمی‌توان در قصرها با حباب طوفان به پا کرد.

برداشت: اگر شمشیر خون عالم را بنوشد سیراب نمی‌شود. نمی‌توان ترا از قتل عاشقان پشیمان کرد.

برداشت: ای نصیحت‌گر منِ دیوانه را عاقل کردن شدنی نیست. نمی‌توان خونِ آغشته به سوز و مشک ناب را خون کرد.

برداشت: از خطا گذشت. آهو خونش را مشک کرد ای صائب. سرکشی را بندگی نام نده. نمی‌توان کفر را جای ایمان جا زد.