غزل شمارهٔ ۹

برداشت: دلم از آن چشمان خمار بی‌آزار نیست. چه کسی این خانهٔ خراب شده را بی‌بیمار دید؟

برداشت: به زیر آفتاب، در باغ گل، تار دوتار را نواخته و آواز زیبایی سر می‌دهد. هر کسی که به شوق و زیبایی زندگی بپردازد، مانند شبنمی تازه و درخشان است که زینت‌بخش روزگار می‌شود.

برداشت: تا گل از گلزار رفت بلبل نفس نکشید. خداوندا هیچ کافری در جهان بی‌یار نماند!

برداشت: خاکساری پیشه کن تا فیض حق ترا فراگیرد. خورشید تابان بی‌دیوار برای سرها سایه نمی‌سازد.

برداشت: اگر بتوانی به حقیقت دست یابی، این نظام دنیا همچون آبی و خاکی به هم پیوسته است و در این جمعیت به هم پیوسته، رشته‌ای از ایمان و اعتقاد وجود دارد.

برداشت: عشق و درد آن، باعث می‌شود انسان به کمال نرسد. زمانی که طلا و نقره بی‌کیفیت و ناخالص باشند، نمی‌توانند به ارزش واقعی خود دست یابند.