غزل شمارهٔ ۶

برداشت: عاشق واقعی و دارای خلوص، هر چند که در ظاهر پنهان باشد، در باطن مانند یک تیغ جلا داده شده است که همیشه درخشندگی و تأثیر خود را دارد.

برداشت: آن لعل آتشین دل‌ها را خون کرده است. آب حیات را زلف سیاهت به تنهایی روان می‌نوشد.

برداشت: تا وقتی که پیاله را از دستش بگیرد، کبابی در پارک درست کرده‌ام. هر کس از دست او شراب بنوشد، خونش را خواهی چشید.

برداشت: زندگانی‌اش به خضر می‌ماند هرآنکه شب‌ها از دست یار گل‌رخ میِ چون ارغوان می‌نوشد.

برداشت: اگر چیز دُوری وجود نداشته باشد و شراب در روزهای خوب بریزد، اگر فرشته‌ای شراب بنوشد، بدون شک بی‌تردید می‌نوشد.

برداشت: ای ساقی، آیا شیشه و پیمانه نیلسون را آماده کرده‌ای؟ دریای عشق بر من در می‌نوردد و زندگی و روح من را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: هر کسی که به راستی خوب باشد، مانند یک شراب دلپذیر است، اما آنانی که بد هستند، همچون شرابی ناخوشایند خواهند بود.

برداشت: صائب چون من حرف او را زمین نزدم می‌دانم آسمان خونم را چگونه می‌نوشد.