غزل شمارهٔ ۵

برداشت: آنچه مرا از رخسار محروم می‌کند زلف پریشان است. این دریای لطافت در موج عنبر پنهان است.

برداشت: اگر با خورشید تابان بی‌تو شراب بنوشم لب لعل می‌آلودت در نظرم پیکان خونین است.

برداشت: در این بیت، شاعر به تصاویری از عشق و مجنون بودن اشاره می‌کند. او به نوعی از جذبه و جاذبه‌ای که عشق به وجود می‌آورد، می‌پردازد و می‌گوید که این عشق می‌تواند انسان را به حالتی غیرعادی و دیوانه‌وار بکشاند. همچنین، با اشاره به چتر سلیمان، به قدرت و عظمت عشق و تأثیر آن بر زندگی انسان‌ها اشاره کرده است. به طور کلی، این بیت تجسمی از عشق و حال و هوای عاشقانه را به تصویر می‌کشد.

برداشت: عاشقان در فکر و خیال خود غرق شده‌اند و در دلشان دریاهایی از عشق و احساس جاری است.

برداشت: فریبکاری رقیب مرا از کوی یار آواره کرد. آنچه آدم را از بهشت بیرون می‌کند ریاکاری شیطان است.

برداشت: من مسلمانم، ولی اگر کسی به عشق خود خیانت کند، من مثل کافری هستم که به ایمان مسلمانان آسیب می‌زند.

برداشت: جام نشاط اهل محبت از دور نمی‌افتد. آنکه همیشه خون می‌نوشد چگونه خماری بکشد؟

برداشت: من انسان خاکی و بی‌اهمیت هستم، نه کسی بزرگ و برجسته. عشق من به کیمیای زندگی مرا رسوا کرده و ستاره‌های آسمان، سنگ‌های سرزنش را از من پنهان کرده‌اند.

برداشت: آسمان چون لرزان است، و از اوج خود قضا را به جانب اهلش می‌فرستد. ای صائب، بدان که چشم‌های شما چیزی جز گناه زشتی را نمی‌بیند، و شمشیر برهنه‌ای است که به سوی‌تان نشانه رفته است.