غزل شمارهٔ ۴

برداشت: ابروان رنگین خورشید از پشت کوه‌ها برنیامد. دیدند لعل لبت به سنگ‌ها خون می‌چکاند.

برداشت: تا نقاش‌ها چهرهٔ دلبرم را نگاشتند، دفتر گل حکم تقویم کهن را پیدا کرد.

برداشت: به ما گفتند که در دل ما غم و اندوهی وجود دارد، اما آن‌ها متوجه نشدند که ما از سختی‌ها و دردهایمان شکایت نمی‌کنیم.

برداشت: دلدادهٔ راستین قدر سنگ ملامت را می‌داند. این سنگ‌ها شایسته و لایق مخزن سلطانند.

برداشت: من روزی که بر اثر مشکلات، همراهانم را از دست دادم، مانند روزی بود که تاریک و غم‌انگیز شد، چون یاد و خاطره‌ی برادرانم در دل من زنده بود.

برداشت: اگر در دل کسی کینه و حسادت وجود داشته باشد، روزی انتقام آن به او خواهد رسید و دیگران هم به تماشا نشسته‌اند.

برداشت: هوای نفس مغلوب استیلای عقل شد. مردم اوباش اختیار را از دست حاکم ستاندند.

برداشت: تا دل بی‌نور می‌‌گردد هوس عنان را به دست می‌گیرد. خفاش‌ها هنگام تاریکی از لانه‌شان بیرون می‌آیند.

برداشت: نسیم صبحدم هرگز با تو مهربان نمی‌شود. صائب تا از چشم اشک نریزی شمع تنهاست.