غزل شمارهٔ ۳

برداشت: من به هوای زلف پریشان تو پیوسته در حال نوشیدن زیبایی‌ات هستم و مثل سرو دسته‌دار، با وقار و آرامی جنبش می‌کنم.

برداشت: اگر به سوسمارها جان بدهند، من جانم را برای چشمه حیوان تقدیم می‌کنم، چون زیبایی او را می‌بینم.

برداشت: اگر به خاطر زیبایی چهره‌ات به خواب می‌رویم، پس مثل گلابی، خنجر مژگانت را در قلب ما فرو می‌کنی.

برداشت: ریحان به خوش‌سخنی و ادب خود می‌بالد و می‌گوید که مانند خطی زیبا در آثار نویسندگان می‌درخشد. زلف‌های پریشان او به زیبایی مشاهده می‌شود و توجه‌ها را جلب می‌کند.

برداشت: بلبل با دیدن گل‌های قرمز لبش به شدت می‌سوزد و به خاطر زیبایی گل، آواز می‌خواند و غنچه‌های خندان را می‌بیند.

برداشت: رضوان که بهشت را نگهبانی می‌کند، به کسی که بهشتی است اجازه نمی‌دهد که درمقابل زیبایی‌هایش او را نادیده بگیرد.

برداشت: بیت به زیبایی گل‌ها و رنگ‌های دل‌انگیز اشاره دارد. تصویری از ریحان و نقاشی گلستان به نمایش گذاشته شده که نشان‌دهنده ظرافت و لطافت طبیعت است. در اینجا، به دنیای زیبای گل‌ها و رنگ‌های شگفت‌انگیز آن‌ها پرداخته می‌شود، که پیوندی عمیق با حس زیبایی‌شناسی دارد.

برداشت: صبحگاه رنگین می‌شود و از دم صبح، خورشید با نور دلپذیرش مانند عرقی بر چهره می‌تابد.

برداشت: چشم‌هایی مانند مژگان، سرخ و زیبا که از سن جوانی، همچون رگ‌های یاقوت می‌درخشند و لب‌هایی به رنگ لعل دارند که مانند جواهراتی درخشان و توپی از مروارید جلوه‌گری می‌کنند.