غزل شمارهٔ ۱

برداشت: چه نیاز است که ساقی به تو شراب دهد هنگامی که آفتاب پیالهٔ خود را به تو داد؟

برداشت: زنهار برای شراب لعلش آبرو نریز که لب لعلش دم‌به‌دم به تو شراب می‌دهد.

برداشت: اگر نداشته باشم پیمانه و چیزی نداشته باشم، مستی از شراب را نمی‌فهمم. هر حبابی که درون این شراب است تو را یادآوری می‌کند.

برداشت: با چهره‌ای زیبا و دلربا همچون گل، در همه جا جاودانی و زلالی، به آرامی در عمیق‌ترین بخش‌هایت، شراب عشق پنهان است.

برداشت: بسیار عجیب نیست که کسی در حال نوشیدن شراب خوشحال باشد. اگر کسی در دلش شادابی و خوشحالی دارد، چرا نباید از شراب لذت ببرد؟

برداشت: ای یوز بوآتشین، چه کسی می‌تواند مثل تو مثل یک دوتار زینت‌بخش باشد؟ خون حلال تو را می‌کشد و این کباب را به تو تقدیم می‌کند.

برداشت: من به تو نگاه کردم و دیدم که چقدر زیبا هستی، غافل از اینکه زیبایی تو در زیر یک پرده پنهان شده است.

برداشت: سنین در دست‌های حسنین، کلامی است از شخصی توانا که نشان‌دهنده زخم و عیب‌هایی است که در زمان‌های گذشته به وجود آمده و باید با دقت و انتخاب درست به آن‌ها پرداخته شود.