غزل شمارهٔ ۶۹۹۴

برداشت: چهره‌ات همچون ماه زیبا و شاداب است و چشمانت از ستاره‌ها نیز بازیگوش‌تر به نظر می‌رسند.

برداشت: در دنیای وجود، زیبایی‌های خاص و فوق‌العاده‌ای مانند ماهی درخشان از سرزمین کنعان را با ویژگی‌های حیرت‌انگیز و غیرمعمول در اختیار داری.

برداشت: شمشیر تو خاصیت دیگری دارد به خاطر تلخی و پیچیدگی که در کمر تو وجود دارد.

برداشت: از چهره‌ات بوی خون به مشام می‌رسد و این نشان می‌دهد که در دل تو درد و رنج‌هایی نهفته است.

برداشت: همچون گلی که وقتی باز می‌شود، عطرش از پشت حجاب شرم به بیرون می‌آید.

برداشت: شرم و حیا که از نوشیدنی به وجود می‌آید، در حال مستی، تو بیشتر از آن را داری.

برداشت: مژه های تو مانند تیغی هستند که به رسوایی می‌انجامند و از رازهایی که در دل داری، جذاب‌تر و سوزان‌تر هستند.

برداشت: اگر در دل خوشی و شیرینی وجود داشته باشد، در نهایت تلخی‌هایی که در آن نهفته است، خود را نمایان خواهد کرد.

برداشت: از دریچه دل نمی‌توانی خودت را ببینی، پس چطور می‌توانی از خوبی‌های خود آگاه باشی؟

برداشت: نقشی که بر عقیق تر داری، باعث جریحه‌دار شدن دل می‌شود، انگار که خاتم سلیمان قدرتی دارد.

برداشت: اگر نقاب را از چهره‌ات کنار بزنی، چهره‌ات آن‌چنان درخشان است که به مانند خورشید، نور روز را روشن می‌سازد.

برداشت: دستی که به کمر تو می‌افتد، از تپش و حرکات قلب‌ها آگاه است.

برداشت: نه با تو بودن خوشایند است و نه بی تو؛ زیرا هر دو حالت، فراق و دوری را به همراه دارد که تلخی آن بیشتر از هر چیز دیگری است.

برداشت: زمان برای سفر کردن کم است و نگرانم که فرصت کافی برای جمع کردن وسایلم نداشته باشم.

برداشت: صائب، اگر خبر داری، از درد سخن نگو و به حرف دیگران توجه نکن.