غزل شمارهٔ ۶۹۹۳

برداشت: با دختری دیگر در کنار گل سرخ نشستی و پیمان خود را با خدا شکستی.

برداشت: تو به دنبال خواسته‌های نفسانی خود رفتی و از پیمان و قولی که داشتی منحرف شدی.

برداشت: اگر توبه‌ات شکسته شده است، چرا خودت توبه‌ات را می‌شکنی؟

برداشت: به آرامی و به سادگی مانند باد در حال حرکت شدی و از یک شاخه به شاخه دیگر پرش کردی، به اندازه‌ای که به ابهت خود پی نبردی.

برداشت: تو را در آغوش گرفته‌اند و مانند گردی که در هر جایی می‌نشیند، به هر جا که بروی، تو را تنها نمی‌گذارند.

برداشت: آتش به تو رسید در نهایت، هرچند که مانند آتش‌نشان‌ها فرار کردی.

برداشت: موهای تو سفید شده‌اند، حالا نشان بده که چه شکوفه‌ای به وجود آورده‌ای.

برداشت: در روز قیامت، تو را به یاد خاری می‌اندازند که زیر پایت شکسته‌ای.

برداشت: اگر در آسمان سنگ بیندازی، تنها در واقعیت خودت را به چالش می‌کشی و به خاطر غرور و مستی‌ات به خود آسیب می‌زنی.

برداشت: زمانی که دور تو سپری شد، من از ناآگاهی هنوز در حال مستی هستم.