غزل شمارهٔ ۶۹۹۲

برداشت: ای کسی که از جاهای خراب و ویران آمده‌ای، یک ته پیمانه نوشیدنی در پای چراغی که آسمان را روشن کرده، مانند پروانه‌ای در حال پرواز و سوختن هستی.

برداشت: هر پرنده‌ای از شوق صحبت کردن با تو و هر گل خوشبویی به یاد تو در حال ناله و فریاد است.

برداشت: فریاد حق و حقیقت بلند شده و صدای وحدت از نغمه‌ی یگانگی تو به گوش می‌رسد، گویی که زنگ هر معبد بت‌پرستی را به صدا درآورده‌ای.

برداشت: هر ذره از خاك وجود تو در دل خود نوری از چهره‌ات دارد و هر قطره از چشم تو همانند یک میخانه‌ است که در آن زیبایی و عشق نهفته است.

برداشت: چقدر دیگر می‌خواهیم در ترس و امید زندگی کنیم؟ یا باید به عقل خود تکیه کنیم و وزنی داشته باشیم، یا اینکه به خاطر شوق و شادی دچار لغزش شویم.

برداشت: چشم بیدار من مثل ستاره‌ها، ذره‌ای از خواب تو که چشمانت خواب‌آلود است، خواب بهاری خیال‌انگیز را به تصویر می‌کشد.

برداشت: صائب از دل شکسته و پراحساس خود چگونه می‌تواند شکایت کند؟ چرا که نور خورشید به اندازه‌ای کوچک است که در هر خانه‌ای نفوذ می‌کند.