غزل شمارهٔ ۶۹۹۱

برداشت: دهان تو مرکز شادی و لذت است و لبان تو به مثابه یک زندگی دوباره می‌باشد.

برداشت: دل یاقوتی که در تو وجود دارد، از غم و اندوهی عمیق، آهی سرد برمی‌آورد؛ این در حالی است که لب‌های لعل مانند تو، جواهراتی گران‌بها هستند.

برداشت: این بیت به نوعی به ارتباط عشق و صبر اشاره دارد. در اینجا، صبر شاعر مانند یک خانه است که در برابر مشکلات، تاب می‌آورد. در نهایت، عشق و زیبایی معشوق، به آن صبر و استقامت ارزش می‌دهد و باعث می‌شود که شاعر احساس شادابی و سرزندگی کند. در واقع، زیبایی معشوق باعث می‌شود که مشکلات و دشواری‌ها نادیده گرفته شوند.

برداشت: این دل سنگین و بی‌وقفه‌ای که تو داری، می‌تواند برای دیگران احساس اندوه و غم ایجاد کند و به آنها نشان دهد که به اندازه‌ای عمیق در درون خودشان گرفتار هستند که مانند گرد و غباری بر شیشه قلب‌ها می‌نشیند.

برداشت: اگر چشمان تماشاگران به تو خیره شود، پس قامت و زیبایی تو به اندازه‌ای است که همانند اسلحه‌ای تیز و جذاب به نظر می‌رسد.

برداشت: به سرعت و زیبایی، نام محبوبی خود را همچون یاقوت در دور لب آن خط دلربا که تو داری، به نمایش بگذار.

برداشت: تنها با زبان محدودی که داری، نمی‌توانی به درستی موضوعات پیچیده را بیان کنی و از عهده توضیح آن‌ها برآیی.

برداشت: نگاهت چنان داغ و پرحرارت است که می‌تواند حتی نور خورشید را مثل موم ذوب کند. این قدرت و تسلطی که تو داری، بی‌نظیر است.

برداشت: زهد سخت و خشن در دل من مانند شیشه‌ای شکسته است. بنابراین، با این لب‌های رنگین و شیرین که تو داری، به من این می را بچشان.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند از بوسه‌ای که از لبان تو می‌رسد، در امان باشد، حتی اگر به هیچ چیز هم نرسد.

برداشت: چهره‌ی زیبای تو کافی است که ما را به عشق وادارد؛ دیگر نیازی به تیر و کمان نیست.

برداشت: صائب مسکین از دنیا فاصله گرفت تا به آرامش و سکونی برسد که در وجود تو وجود دارد.