غزل شمارهٔ ۶۹۹۰

برداشت: به ادب و احترام قدم بگذار که زخم و آسیب نخواهی دید. در دل‌ها بار اضافی نگذار که درد و رنجی نخواهی برداشت.

برداشت: تا زمانی که سختی و درد را تجربه نکنی، هر چقدر هم درخواست کنی، نمی‌توانی دل شکسته و دلی آزرده پیدا کنی.

برداشت: تا زمانی که نتوانی نفس‌های خود را به دقت حساب کنی، نخواهی توانست لذت‌های بی‌شماری را در دل خود احساس کنی.

برداشت: اگر به کم قناعت نکنی و از غذا به خاک رضایت ندهی، هرگز به گنج و ثروت نخواهی رسید، درست مانند ماری که در زمین نمی‌تواند گنج پیدا کند.

برداشت: تا زمانی که کشتی تو در طوفان غرق نشود، نمی‌توانی لذت آغوش را تجربه کنی.

برداشت: اگر زبانت را از درد و آتش خاموش نکنید، نمی‌توانی به درگاه خداوند سخن برانی.

برداشت: اگر به تنهایی و بدون داشتن فرزند یا خانواده بمیرم، مانند شمعی که در تاریکی می‌سوزد، بی‌ارزش خواهم بود و بعد از مرگم بر سر قبرم هیچ نشانی نخواهم داشت.

برداشت: تا زمانی که به آب نرسی، نمی‌توانی از این دیوار محصور وجودت خارج شوی.

برداشت: اگر از وابستگی‌ها و تعلقات دنیوی خود رها نشوی، نخواهی توانست آینه جانت را پاک و بی‌درد و غبار ببینی.

برداشت: مسیر نابودی با خود بزرگ بینی طی نمی‌شود؛ تو نمی‌توانی پایه‌های قدس و عظمت منصور را از چوبه دار بدست آوری.

برداشت: اگر چهره‌ات مانند طلا باشد، کار هم مثل طلا خواهد شد. اینجا، اگر فقط برگ‌ها زرد شده باشد، نتیجه مطلوبی به دست نخواهی آورد.

برداشت: نوری که از قهر خدا می‌تابد، نشان می‌دهد که باید بدون شوق و رغبت کاری را انجام ندهی، زیرا تنها در این صورت می‌توانی از لذت و نشاط کار بهره‌مند باشی.

برداشت: این بیت می‌گوید که جسم مانند یک مشت خاک است و روح مانند سوارکاری بر روی آن. اگر در این مسیر و دنیاست، نتوانی سوار روح خود شوی و به عمق وجودت پی‌ببری، در واقع در گرد و غبار جهان گم می‌شوی.

برداشت: کشتی اراده و تصمیم تو کنترل ضعیفی دارد، می‌ترسم که در این دریا پرخطر غرق شوی و به مقصد نرسی.

برداشت: سایه بال‌های پرنده‌ی خوشبختی‌ات را در این دنیا نمی‌توانی در یک مکان ثابت پیدا کنی؛ بلکه همواره در حال تغییر و ناپایداری است.

برداشت: برخیز و تلاش کن، چرا که در این دشت پربار، تنها با دو یا سه جست و خیز موفق به شکار نخواهی شد.

برداشت: برای اینکه در عشق به اعتبار و احترام دست یابی، نباید به اعتبار خود در نظر دیگران خدشه‌ای بزنید. اگر خود را نادیده بگیری یا بی‌اعتبار کنی، عشق هم برایت ارزشی نخواهد داشت.