غزل شمارهٔ ۶۹۸۹

برداشت: من به کمک شجاعت و اراده‌ام، بر موانع و مشکلات غلبه کردم و از محدودیت‌ها عبور کردم.

برداشت: از قید و بندهای دنیوی رها شدم و تأثیرات ناچیز و زودگذری را که به زندگی‌ام راه یافته بود، کنار گذاشتم.

برداشت: در حالی که شبنم خود را به شانس و خوشبختی در طرف گل خورشید گره زده‌ام، احساس شادی و سرزندگی می‌کنم.

برداشت: دریا مانند ماهی به خاطر نعمت و زیبایی خود در حال چرخش و نوسان است، مثل امواجی که به ساحل می‌آیند و من نیز در این حال و هوا غرق شده‌ام.

برداشت: در میان مشکلات و سختی‌ها، از شدت آرزوها و طولانی شدن آنها، کمان را از زه جدا کردم.

برداشت: راستی مانند تیر سبز خضر که از کمان آسمان پرتاب می‌شود، به سرعت حرکت کردم.

برداشت: کیست که مانند موجی، در مسیر من قرار بگیرد؟ در میانه راه، من دامن خود را پاره کردم و به سختی افتادم.

برداشت: من به آرامش رسیدم و از تحولات زندگی فارغ شدم و در دل زیبایی‌های طبیعی، همچون جواهری درخشان، نشستم.

برداشت: بر روی دل زخمی که از صبح وطن می‌سوزد، دارویی خوشبو و تسکین‌دهنده قرار دادم.

برداشت: زمانی که از خودم خارج شدم، دو جهان زیر پایم قرار گرفتند و همه چیز برایم آسان شد.

برداشت: از زمین بدن خود جدا شد و به عالم بی‌خود رفت، تا در مجلس یادآوری‌اش حضور یابد.

برداشت: از غم حلاج، ناراحتی‌ها و مشکلاتم را کنار گذاشته‌ام و به زندگی‌ام نظم و ترتیب داده‌ام.

برداشت: چون یک نفس قصر بی‌پایه و اساس مانند حباب را در هم شکستم، ای یللی.

برداشت: دست‌هایم به طور غیر ارادی مثل دو دست دریا به هم می‌زنند و به هم برخورد می‌کنند.

برداشت: شیشه را بر روی طاق فراموشی قرار نده، زیرا من از دو چشم معشوق سرمست و خوشحال هستم.

برداشت: من همان نوشنده‌ای هستم که در میهمانی بزرگ، شیشه‌ها را به رقص درآوردم و خوشی‌های بسیاری را تجربه کردم.

برداشت: من به طور نمادین و خیالی، کاسه‌ای از نور خورشید و جامی از نور ماه را روی آسمان شکست تهیه کردم. این عمل نشان‌دهنده‌ی قدرت و اراده من در خلق زیبایی‌ها و دگرگونی‌ها است.

برداشت: آدمی که به پرستش بت‌ها عادت کرده بود و از آن خسته شده، من همان کسی هستم که به آدم‌ها اهمیت می‌دهم و به آن‌ها خیره شده‌ام.

برداشت: صائب این غزل را با سلیقه و بدون زحمت و تظاهر به خوبی خلق کرده است.