غزل شمارهٔ ۶۹۸۶

برداشت: در نظر کسانی که عشق تو را دریافت کرده‌اند، تو مانند سلطنت سلیمان می‌درخشی و حلقه انگشتری او به شمار می‌آیی.

برداشت: وقتی تو از میان چمن عبور کنی، سرو، با زیبایی و جذابیت تو، جامه خاکستری خود را کنار می‌زند.

برداشت: در نگاه کسانی که دلسوز و واقعی هستند، حتی یک گل نیز در دل کسانی که به کم قناعت می‌کنند، می‌تواند به اندازه یک دریا ارزشمند و پرمعنا باشد.

برداشت: خنده او مثل باز شدن گره‌ای است که مشکلات را حل می‌کند و باعث می‌شود که شرم و حیا را کنار بگذارد، مانند صدای خنده کبک در دل کوه.

برداشت: هر ذره‌ای از خاک برای من داستانی دیگر دارد، زیرا پیکر منصور هیچ غمی از نداشتن سر احساس نمی‌کند.

برداشت: هر کسی که مانند شبنم لطیف و نازک باشد، می‌تواند به سرعت دامن خورشید را برباید و به دست آورد.

برداشت: در نهایت، او با سلامت از این شرایط سخت و پر از چالش خارج شد، ولی ما شایستگی و قدرتی مانند اسکندر برای تغییر اوضاع را نداشتیم.

برداشت: بهتر بود که دل زنده، با خاکستری شاداب‌تر باشد تا اینکه با پارچه‌های گرانبهایی مثل اطلس و دیبای آسمانی پوشیده شود.