غزل شمارهٔ ۶۹۸۴

برداشت: ای دوست، تا کی می‌خواهی من را از خود دور نگه‌داری؟ من هیچ اعتراضی نمی‌کنم، اما آیا این رفتار تو درست است؟

برداشت: صحرا مانند دریایی پر از آب عقیق شده است، اما با این حال این شخص سوخته و بیچاره چرا هنوز در انتظار آب و آرامش است؟

برداشت: من در عشق و محبت محور و مرکز هستم و همه چیز در این دنیا به خاطر توست، هرچند که من را داری.

برداشت: ما از هر سمت و سو به سوی تو آمده‌ایم، ای معشوق بی‌پروا، تو قصد کجا را داری؟

برداشت: بر روی زمین، تنها جای قدمی بگذار که متعلق به قبر من باشد، زیرا تو از خون من رنگ حنا به دست داری و مانند گلی زیبا شده‌ای.

برداشت: می‌گویند که بوسه دارویی است برای دردهای جان، پس مراقب باش که تقصیری نکن و اگر بر بوسه اجازه می‌دهی، احتیاط کن.

برداشت: زیبایی تو آن‌قدر زیاد است که در چشم‌ها نمی‌گنجد و خودت هم نمی‌دانی که در دل چه رازهایی نهفته است.

برداشت: به خاطر جدایی و ظلم معشوق، زندگی ما به تلخی و سختی گذشته است. ای مرگ، تو که در کمین هستی، چرا این همه درد و رنج را به ما تحمیل کرده‌ای؟

برداشت: نگاه پاکان همچون روشنی‌بخش آیینه است؛ پس چرا صورت خود را از صائب پنهان کرده‌ای؟