غزل شمارهٔ ۶۹۸۲

برداشت: به یاد داشته باش که تا زمانی که بهار جوانی به پایان نرسیده، باید از فرصت‌های آن بهره‌برداری کنی و آن را ارزشمند شماری. زندگی همچون یک ورق می‌چرخد و نباید هنگام تغییرات طبیعی آن، بی‌توجه بود.

برداشت: مدتی است که جسم و روحت به تنهایی در حال سکون هستند. به دنبال دوستی باش که باعث شود در این حال درجا نمانی و به جلو حرکت کنی.

برداشت: آسمان را نمی‌توان مانند یک بازی شطرنج از این مهره‌های بی‌جان و بی‌روح جدا کرد.

برداشت: به تو توجه دارند و مانند آتش، شعلۀ وجودشان روشن است. نکنه که از این گروه و کاروان جدا بشوی یا بازمانی.

برداشت: قبل از اینکه به سمت مرگ بروی، با زندگی و زمانه خود ارتباط برقرار کن تا در نهایت نتوانی توانایی‌های خود را به کار بگیری.

برداشت: در این جمع، خود را میهمان تصور کن و نگذار غم به دل تو بیفتد که وظیفه میزبان بودن را داشته باشی.

برداشت: با اندوهی عمیق و گرانبها، به زندگی خود ارزش بده، زیرا این زندگی تنها فرصتی است که برای ما فراهم شده است و با هر آنچه در آن می‌گذرد، یادگاری از وجود ماست.

برداشت: مثل ابروی زیبا که بی‌حرکت و خاموش است، تو نیز باید سکوت کنی، زیرا در ساکتی و عدم بیان نیز می‌توان معانی و احساسات زیادی را منتقل کرد.

برداشت: اگر مانند آهوی چین به دنبال کسی نباشی، بهتر است که از خون خود برای خاک و سرزمینت مایه نگذاری. اگر نمی‌دانی ارزش خاک و وطن چیست، بهتر است از خودت مایه نگذاری.

برداشت: دیگر در پی زیبایی‌ها نرو، در این دریا که پر از خون است، چند کشتی بیشتری را به خطر بینداز؟

برداشت: کیست که دست تو را بگیرد ای پست فطرت؟ اگر بخواهی، می‌توانی آستین خود را بر دو جهان بگشایی.

برداشت: سکوت کن در میان وجود، زیرا ماهی نمی‌تواند از سکوت محیط خود چیزی بگوید.

برداشت: ناهماهنگی و دشواری در میان معبودان رخ داده است، همان‌طور که در مهمانی، نیاز به نسبت و نسبت‌خویشی وجود دارد.

برداشت: به یاد داشته باش که باید به زندگی جاودانه فکر کنی و دل خود را به اصلاح و بهبود دنیای فانی و زودگذر نبندید.