غزل شمارهٔ ۶۹۸۱

برداشت: دیگر از من صبر و تحملی دیده نمی‌شود، دستانم و دامنم آشفتگی و بی‌قراری را نشان می‌دهند.

برداشت: من و آن کودک بازیگوش که در پی مردان، صد خانه را از وجود آن‌ها خالی کردیم، در بازی سوارکاری مشغول بودیم.

برداشت: معلم مانند کبابی است که با شوخی و سر زنده‌اش باعث درخشش برق و روشنایی می‌شود، به‌طوری‌که ابرها را به پرده‌ای تبدیل می‌کند.

برداشت: کبک نمی‌تواند رفتار کوه‌نشینان را بیاموزد و این نشان‌دهنده ناآگاهی اوست.

برداشت: صائب، کسی که به او اشاره شده، به شوخی می‌گوید که او حالتی از ناامیدی دارد و هیچ کاری نمی‌تواند انجام دهد جز تحمل درد و زخم‌های عمیق زندگی.