غزل شمارهٔ ۶۹۷۷

برداشت: کسی که از روزی خدا بی‌بهره است، همیشه در حسرت و فقر به سر می‌برد، مانند گدایی که منتظر می‌ماند تا کسی به او کمک کند.

برداشت: این جمله می‌گوید که هر چه تغییر در وضعیت ظاهری شخص اتفاق بیفتد، مثلاً چه باریک یا چاق باشد، هیچ‌کدام بر ذات و درخشش واقعی او تأثیر نمی‌گذارد. مانند خورشید که همیشه روشن و مستقل از تغییرات است.

برداشت: نفس خودخواه همیشه در تلاش است که چیزهای بی‌ارزش و کم‌اهمیت را به دست آورد و همچنان مانند آتش، در حال سوزاندن و تخریب است.

برداشت: آدم‌های عاشق دنیا و لذت‌های آن به سرنوشت خود فکر نمی‌کنند و مانند تیری که از کمان رها شده و در هوا سرگردان است، به هدفی نمی‌رسند.

برداشت: اگر یک روح خسته و افسرده به دنیا بیاید، می‌تواند سبب ناراحتی و افسردگی بسیاری از دیگران شود. همچنان که چیزی که از شیر خارج شده و کیفیت خود را از دست داده، دیگر نمی‌تواند به خوبی خود ادامه دهد.

برداشت: زیبایی کامل در خود دارد و در عین حال، به صورت ناچیز و پنهانی در جایی به نام "آبله" وجود دارد. این تصویر نشان می‌دهد که زیبایی حقیقی ممکن است در ظاهری ساده و عادی نهفته باشد.

برداشت: شما خود را به زجر و رنج کشیده‌اید و به خاطر سختی‌هایتان خود را محدود کرده‌اید، در حالی که افرادی که دچار شکست و ناامیدی هستند، کم نیستند و زخم‌ها و آسیب‌های آن‌ها به گونه‌ای است که به نوعی از آن‌ها محافظت می‌شود.