غزل شمارهٔ ۶۹۷۵

برداشت: خاک سرزمین بچه‌ها مایه شادی و خوشبختی است و دنیای آن‌ها پر از بازی و لذت است.

برداشت: غم را در چشمان خاک می‌ریزد و هر جا که سوار بر اسب می‌رود، دامن کودکی را می‌زند.

برداشت: در دنیای پی‌آمدها، هر نوشیدنی‌ای آثار خاص خود را دارد. تلخی‌های زندگی، مانند ضربه‌ای هستند که کودکی با خماری مواجه می‌شود.

برداشت: در دوران پیری، رنج و مشکلاتی که در جوانی با هر لبخند و شادی تجربه کرده بودیم، به یادمان می‌آید. این نشانه‌ها در حقیقت یادآور روزهای خوش کودکی‌مان هستند.

برداشت: چند خطی بر آسمان کشیده شد، که نشان از کینه‌ورزی زمانه دارد. هر امری که در دوران کودکی انجام دادیم، زبانی از این کینه را به تصویر می‌کشد.

برداشت: به دنبال فشارهایی که زندگی بر ما وارد کرده، موی سر ما سفید شده و در ایام کودکی‌مان، قدرت و شجاعتی پیدا کرده‌ایم که تا به امروز هنوز در وجود ما وجود دارد.

برداشت: هرچند که سن ما بالا رفته و نشانه‌های پیری بر چهره‌مان نمایان است، اما هنوز دل ما به بازی‌های کودکانه و شادابی مشغول است.

برداشت: سال‌ها گذشت و اثر دلخراش و آزاردهنده‌اش در دل هنوز باقی مانده است، هرچند که او فقط ده روز از عمر خود را تجربه کرده است.