غزل شمارهٔ ۶۹۷۴

برداشت: کار ما با یار بازیگوش به گونه‌ای است که در زمان صلح نیز ممکن است به جنگ کشیده شود و در عوض در زمان جنگ، ناگهان به صلح می‌رسد.

برداشت: عقل من را به سادگی و سبکی سوق داد، اما درد و رنج من را بیشتر و سنگین‌تر کرد. چشمانم به قدری خسته است که گویی هیچ خوابی را در چهره آن نیمرنگ نمی‌توان دید.

برداشت: ما فقط به یک محبت نیاز داریم تا از دل مشکلات و سختی‌های دنیا رها شویم. یک دیوانه هم می‌تواند با یک سنگ به آرامش برسد.

برداشت: ما از خیال جنگ و صلح راحت شده‌ایم و این موضوع برای ما اهمیتی ندارد، زیرا در درون خودمان هر لحظه با صلح و جنگی درگیر هستیم.

برداشت: ما به طور دیوانه‌وار از خود بیرون رفتیم و هر کودکی را که دیدیم، در دستش سنگی داشت.