غزل شمارهٔ ۶۹۷۳

برداشت: تا چه زمانی می‌خواهی به خاطر زهر دلخوری و ناراحتی‌ات، روح و دل خودت را خراب کنی؟ و این خانه‌ای که مقدس و محترم است را تا چه زمانی به سیاهی و ناامیدی می‌زنید؟

برداشت: چقدر می‌خواهی در برابر آتش دود، تسلیم و رو به آتش‌پرستی باشی؟ تا کی می‌خواهی مانند حیوانات به این گیاه و سبزه وابسته باشی؟

برداشت: چقدر باید در مجلس دل با شمع‌های سوگواری بگذرانیم؟ هر بار که چیزی جدید به وجود می‌آید، مانند نغمه‌ای غمگین دوباره سر بر می‌آورد.

برداشت: وجود انسان مانند آینه‌ای است که تجلی خدا را در خود دارد. این نوع از تجلی و نور الهی را تا چه زمانی می‌خواهید تیره و تار کنید؟

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که جادو و سحر تنها یک بار اتفاق می‌افتد و نمی‌توان همیشه به آن تکیه کرد. در نهایت، انسان باید از دل خود مراقبت کند و از آن پناه ببرد تا مشکلات و چالش‌های زندگی را پشت سر بگذارد.

برداشت: اگر دلیری کرده‌ای و در آتش عشق نمی‌سوزی، باید بدانی که هرگز رنجی از جان نیاورده‌ای. اگر حتی یک برگ از درختی را نسوزانی، چگونه می‌توانی ادعایی درباره عشق و زحماتت داشته باشی؟

برداشت: صبح پیری، زمانی است که زندگی به روشنی و حقیقت خود می‌رسد. پس تا کی می‌خواهی به زندگی‌ات رنگ تیره و ناامیدی بزنی؟ زمان آن است که از فرصت‌های خوب بهره‌برداری کنی و ناخوشی‌ها را کنار بگذاری.

برداشت: جز اشک و آه، چیزی در دل ندارد که به خاطر آن اندوهش را بیان کند. چه مدت می‌تواند با اشک و آه به سر ببرد و احساساتش را سرکوب کند؟

برداشت: اگر از ریشه این برگ بی‌فایده را ببرانی، هر تار موی خود را به گیاهی طلایی تبدیل خواهی کرد.

برداشت: هر زمانی که شرایط خوب و روشن نیست، صبح دیگری در راه است. چرا باید وجود خود را همیشه در تاریکی و غم قرار دهی؟

برداشت: اگر از سیگار کشیدن دست بکشی، می‌توانی در عرض یک یا دو هفته، مانند ماه، درون‌ات را پاک و روشن کنی.

برداشت: زمانی فرارسیده است که باید با خاموش کردن سیگار یا هر چیز دیگری که دود ایجاد می‌کند، دل خود را روشن کنی و با یاد خداوند، آرامش و روشنی به زندگی‌ات بدهی.