غزل شمارهٔ ۶۹۷۱

برداشت: ای بی‌وفا، تو نچسب، که عشق و محبت جایی ندارد. گل، به خاطر بی‌وفایی سوخته و پژمرده شده است.

برداشت: عاشق را دلش نمی‌تواند ترفندهای فریبنده و شیرین را تحمل کند، گویا که در دل او جایی برای این نوع فریفتن نیست.

برداشت: به کعبه برو و انصاف را در نظر بگیر، و دست از کارهای غیرمنصفانه و کافران بردار.

برداشت: به این افراد ناآشنا نزدیک نشو و نگذار کسی با آنها آشنا شود.

برداشت: اگر در خاطر من غبار و نگرانی به وجود آید، دیگر پرواز تیر هوایی بر زمین ممکن نخواهد بود.

برداشت: با قدرت و اراده‌ای که دارم، دشمن را از خود دور می‌کنم، حتی زمانی که دست و پایم در دست او باشد.

برداشت: در رفتار و سبک زندگی من هیچ گونه تصنع و تظاهری وجود ندارد؛ من شهری هستم و دیگران مانند مردم روستاها هستند.

برداشت: دستم بر روی کاغذ و قلم نمی‌چسبد؛ نمی‌دانم از درد جدایی چه بنویسم.

برداشت: رنگ زرد چهره‌ای که به خاطر دوری و جدایی غمگین است، نوشیدنی لاله‌رنگی را به همراه دارد که حس آشنا بودن را القا می‌کند.

برداشت: نمی‌دانم چگونه دل پر از درد لاله، با جامه‌ای سرخ رنگ جمع شده است.

برداشت: در خانه‌ای که پر از درد و رنج است، هیچ نشانه‌ای از روشنایی و امید از پنجره‌ها دیده نمی‌شود.

برداشت: چرا باید در نظر دیگران سنگین و ناپسند باشم؟ وقتی که در دوستی‌ها و رابطه‌ها هیچ عیبی ندارم.

برداشت: با چندین بار شانه زدن از زلف بلند او، چین و چروک‌های نارسایی خارج شد.

برداشت: نگاه طمع‌کارانه از چشمانم پنهان شد و من تحت تأثیر مشکلات و نادرستی‌ها قرار گرفتم.

برداشت: اگر پاییز صائب این‌گونه زیبا و رنگارنگ است، باید بدانیم که در میان زیبایی و خوشبویی آن جدایی وجود دارد.