غزل شمارهٔ ۶۹۶۹

برداشت: این بیت به این معناست که جلوه‌های زیبایی از طبیعت و سنگ‌ها، حتی در دوردست‌ها نیز امید را در دل انسان زنده نگه می‌دارند. بنابراین از فاصله نترس، زیرا هرگز نمی‌توانی همه‌چیز را ببینی و احساس کنی.

برداشت: سکوت را حفظ کن، چون گفتن چیزی تو را به پشیمانی نمی‌اندازد.

برداشت: از قدیم گفته‌اند که باید از چیزهای باارزش و با تجربه بهره ببریم. مانند شراب کهنه و دوستی‌های دیرینه، زیرا جوانی و لحظات خوب زودگذر هستند و باید این نعمت‌ها را قدر دانست.

برداشت: به سخن عشق گوش کن، زیرا زندگی همچون شمعی است که از حرارت زبان روشن می‌شود.

برداشت: اگر عاشق نمی بودیم، صائب، با این زندگی چه می‌کردیم؟

برداشت: چقدر زیبایی تو باعث شادی و سرزندگی در زندگی‌ام شده است، گویی وجودت به یادگار همیشه جاودان مانده است.

برداشت: دو زلف تو مانند راهی است که لشکری را به سمت خود می‌کشاند و دو چشمانت محلی است که بی‌تابی و ناتوانی را در خود جای می‌دهد.

برداشت: اگر شوق و علاقه‌ات فقط دو روز دوام بیاورد، آن زمان به راحتی می‌توانی سرگرمی را به قیمت پایین‌تری پیدا کنی.

برداشت: کسی که به عشق و هوس‌های بد و ناپسند روی بیاورد، از باغبان خوب و دانا چیزی نمی‌آموزد و به درستی راه عشق را نمی‌شناسد.

برداشت: راه خود را مانند خضر طولانی نکن، زیرا مسیر فدای جان به نزدیکیت است.