غزل شمارهٔ ۶۹۶۴

برداشت: زمین به خاطر حملات او دچار غباری شده و آسمان به خاطر کاروانش پر از شیشه‌های خالی است.

برداشت: بهشت به خاطر مهربانی‌اش نسیمی خوشایند دارد و جهنم به خاطر خشمش شعله‌ای سوزان.

برداشت: بهار با زیبایی‌هایش از گلستانش برگی سبز به ما هدیه می‌دهد، اما خزان هم در دفتری که در اختیار دارد، نشانه‌هایی از خود را به جا می‌گذارد.

برداشت: به هر طرف که نگاه می‌کنم، ناامیدی و روزهای سخت را می‌بینم و در هر سمت، مثل زلف‌هایی که به هم ریخته‌اند، بی‌قراری و بی‌ثباتی حاکم است.

برداشت: در یک باغ زیبایی وجود دارد که در آن چهار عنصر اصلی جمع شده‌اند و آن‌جا توافق و آرامشی برقرار است.

برداشت: محل خراب و ویرانی است که در آن جامی دچار افتادگی و شکستگی شده و از مراسم شادمانی دور افتاده است.

برداشت: در باغی زیبا، چهره‌ای دل‌انگیز و روشن وجود دارد و در جایی دیگر، چشمی با حالت و زیبایی خاصی به وجود آمده است.

برداشت: به گل زیبایی که خاطر را مشوش می‌کند، اشک‌هایی مانند شبنم هدیه داده است.

برداشت: خداوندا، به صائب رحمتی عطا کن، که او به خاطر شرمندگی‌اش به اندازه یک قطره خون شده است.