غزل شمارهٔ ۶۹۶۳

برداشت: چشم‌های نیمه مست آن محبوب، مرا خراب کرده است؛ این چشم‌ها مانند مژگانش، وسوسه‌انگیز و مخرّب‌اند.

برداشت: شراب خاصی در هنگام نوشیدن وجود دارد که ناشی از نگاه سرمست اوست و هر کسی که به می‌پرستی می‌پردازد، از این تأثیر بهره‌مند می‌شود.

برداشت: مژگان تو مانند یک پری از چشم‌هایت جدا شده و در آغوش یک آهوی سرمست جای دارد.

برداشت: در این دنیای پست و پایین، چه کار می‌توانستم بکنم؟ اگر شهبازی نبود که دستم را به دستش بدهد.

برداشت: شخصی که آزادانه زندگی می‌کند و در آغوش خود دستاوردها و استعدادهایش را دارد، به موفقیت و بزرگی دست می‌یابد.

برداشت: از کمبود شراب، ماه به نواقص خود آگاه است، در حالی که تمام حقیقت‌ها در هر شکست و ناکامی نمایان می‌شود.

برداشت: عاشق هرگز در احساساتش متزلزل نمی‌شود و اگر عشق بنا نشده باشد، هیچ جایی برای استراحت و توقف نخواهد بود.

برداشت: چقدر می‌توان به آرزوها گفت؟ چه انسان ناتوانی که در چنگال مشکلات گرفتار شده است؟

برداشت: اگر از خودت عبور نکنی و به معنای واقعی به خودشکوفایی نرسی، حتی اگر در مکان‌های مقدس و مهم باشید، باز هم به پرستش چیزهای بی‌ارزش ادامه می‌دهی.