غزل شمارهٔ ۶۹۶۲

برداشت: ما با عطر گل‌ها به صلح رسیدیم و چشمی چون قطره‌های آب را به روی کسی نیاوردیم.

برداشت: ما در این باغ، چشمی به کسی ندوختیم و مثل شبنم، آرام و با وقار قدم برداشتیم، همچون درخت سرو که بر لب جوی آب ایستاده است.

برداشت: ما با موهای سفید و اشک‌های پشیمانی، در صبحی تازه وضو نگرفتیم.

برداشت: این جمله به این معناست که به شوخی نپرداز، زیرا حالتی که من در آن هستم بسیار حساس و آسیب‌پذیر است. دل من به قدری در آستانه‌ی درد و رنج قرار دارد که مانند برگ‌های فصل پاییز به راحتی می‌تواند بیفتد و آسیب ببیند.

برداشت: از شدت عشق و شور در دل، شرابم به رنگ دلخواه درنیامد و باده من از دست این ظرف زیبا بیرون نیامد.

برداشت: من به دلیل بی‌گناهی‌ام نیازی به چاک کردن پیراهن ندارم، چون مانند ماه کنعان در رفاه و آسایش هستم.

برداشت: چهره‌ام مانند صدف در برابر نور بهاری درخشیده و مانند گوهری ارزشمند است؛ اما هیچگاه به خاطر زیبایی‌ام اصلاً نیازی به زحمت کشیدن ندارم و خودم را به نمایش نمی‌گذارم.

برداشت: هر چند که موهایم چون کافور سپید شده، اما قلبم هنوز از دنیا سرد نشده و به عشق و احساسات اهمیت می‌دهد.

برداشت: انسانی که درونش پاک و زیبا نیست، نمی‌تواند از آیینه به خوبی تصویر خود را مشاهده کند. اگر دلش تیره و ناپاک باشد، هیچ گاه نمی‌تواند از آنچه در آیینه می‌بیند خوشنود شود.