غزل شمارهٔ ۶۹۶۰

برداشت: در دل عاشقان تو هستی و در دل جدایی هم، مانند چهره‌ای هستی که از آیینه‌ی جدایی نمایان می‌شود.

برداشت: در چشمان تو نشانه‌ای از لطافت و زیبایی وجود دارد، اما تو خود را نشان نمی‌دهی. مانند گنجی در دل زمین که زیبایی‌اش را پنهان کرده و از آن جدا نیستی.

برداشت: در زمان، زیبایی و جاذبه تو آن‌چنان است که نمی‌تواند در نوروز یا حتی روزهای هفته مثل شنبه و جمعه گنجیده شود.

برداشت: تو به حقیقت نزدیک‌تر از رگ گردن هستی، هرچند که از عشق دیرینه‌ات دور شده‌ای.

برداشت: وجود تو به طرز پنهانی در دنیا آشکار است. تو تنها به خودت و آیینه اهمیت می‌دهی و از واقعیات زندگی خودت دوری می‌کنی.

برداشت: علاوه بر تو، هیچ‌کس نتوانسته است این‌گونه به سخن رنگ و بویی بدهد، صائب، تو از مردم این عصر، سابقه‌ای جداگانه داری.