غزل شمارهٔ ۶۹۵۹

برداشت: ای جاده، آرزوی تو به قدری در دل من است که در هر لحظه و در هر کجا، چشم‌انتظار نگاه تو هستم و هر آهی که می‌کشم، بازتابی از خواست و عشق به توست.

برداشت: زیبایی ظریف تو چنان است که از آغاز خلقت تا ابد هرگز در نگاه کسی نمی‌گنجد.

برداشت: از آن روزی که زیبایی تو از دیدها پنهان شد، هر چشمی با مژگان خود به حسی عمیق و اندوهی مشترک دچار شد.

برداشت: در این دشت، لاله‌ها به هر قدمی که برمی‌دارند، نشان از درد و حسرت جگر دارند. این حسرت، سیاه و عمیق است، مانند نامه‌ای که در دل نگه داشته‌اند.

برداشت: عشق تو از آغاز جهان مثل دودی به هوا رفت. با نور و روشنی که درخشش تو ایجاد می‌کند، یک گیاه چه قدرتی دارد؟

برداشت: وقتی که زنجیره‌ای از زیبایی‌های تو به نمایش در می‌آید، در هر گره‌اش اشکی به خاطر یاد تو در چشم‌ها باقی مانده است.

برداشت: در سرزمین ما، به خاطر عشق تو، حال و روز کسانی که دلمرده و بی‌خانمان شده‌اند، به گونه‌ای است که مانند روز قیامت هیچ جایی برای پناه بردن پیدا نمی‌شود.

برداشت: در دنیای ممکن، دل عارف نمی‌تواند به راحتی دل را به سوی زیبایی‌های ظاهری بگشاید، حتی اگر یوسف چقدر زیبا و درخشان باشد، باز هم نمی‌تواند در عمق تاریکی چاه خود را نشان دهد.

برداشت: تا کی می‌خواهی بی‌خبر و نادان بمانی و از نعمت‌های موجود بهره‌برداری نکنید؟ زیرا در این دشت، سرمایه‌ای با ارزش مانند مشک نهفته است که باید از آن بهره‌مند شد.

برداشت: فریاد بزنید که عمر ما به پایان رسید؛ مثل حبابی که در یک لحظه می‌ترکد و می‌گذارد.

برداشت: من مقداری از آن عشق درخشان هستم که از هر دل پاره‌ای، تکه‌ای از آن را به‌دست می‌آورد.