غزل شمارهٔ ۶۹۵۸

برداشت: غفلت از درد و رنج خود ظلم بزرگی است، و اینکه ارزش دل گرم و نفس سرد را ندانیم نشانه نادانی است.

برداشت: اگر در چهره‌ات زردی هست، اما دل‌ات از نور خورشید پر است، وای به حال تو اگر نتوانی زیبایی و ارزش چهره‌ی زرد را درک کنی.

برداشت: از چشم او به شدت فریاد می‌زنم، اما تو که از درد من بی‌خبری، نمی‌دانی چقدر ناراحتم.

برداشت: تا وقتی که شمع تو را به آتش نیندازد، نمی‌دانی پروانه‌ از سر شوق و بی‌تابی چه می‌کند.

برداشت: هر مسافر راهی که ادعای رسیدن به حالت خلوص و بی‌نیازی از چیزهای دنیوی را دارد، باید ابتدا از همه درهای جهان گذر کند و به همگان شناخته شود.

برداشت: اگر دل انسان نتواند منبع محبت و توجه باشد، چشم‌ها از این دنیا پر از غم و خاکستر می‌شوند و نمی‌توانند حقیقت را ببینند.

برداشت: هر کسی که نتواند خشم خود را کنترل کند و تحت تأثیر آن قرار بگیرد، به عنوان فردی ناتوان و فاقد شجاعت شناخته می‌شود.

برداشت: هر انسانی که از روی سخاوت و بزرگواری، راه جستجوی شهرت و محبوبیت را نپیماید، هرچقدر هم که به حاتم طایی، شخصیت معروف به سخاوت و جوانمردی، شبیه باشد، او به راستی جوانمردی را نخواهد شناخت.

برداشت: ای کسی که بر اثر ستاره خوشبختی از مسیر خود منحرف شده‌ای، نمی‌دانی که این وضعیت ناشی از بی‌تابی توست.

برداشت: تا زمانی که پا روی زمین نگذاری و دردی که از من برخاسته را تجربه نکنی، نمی‌توانی درک کنی که زندگی چه سختی‌هایی دارد.

برداشت: تا زمانی که آینه نتواند زیبایی‌های تو را به نمایش بگذارد، رنجی که از جدایی تو بر من رفته را نمی‌دانی.

برداشت: هرگز نمی‌توان به کمبود شیرینی دلت احترام گذاشت تا زمانی که از رنج بی‌حاصلی دیگران بی‌خبر باشی.