غزل شمارهٔ ۶۹۵۷

برداشت: در این فصل زیبا، جایز نیست که احساسات خود را بیان نکنی و زیبایی‌هایی مانند گل و لاله را نچشیده و از آنها لذت نبری.

برداشت: آن روزی که تو درخت تنومند و پرثمر هستی، می‌توان گفت که هر کسی از تو سنگی به‌دست آورد، به جای میوه می‌افشانی.

برداشت: این جاده‌ای که در آن قدم می‌زنی، به خاطر بی‌توجهی تو پر از مشکلات و موانع شده است. اگر اندکی تلاش کنی و حرارتی به آن ببخشی، وضعیت بهتری پیدا خواهد کرد و ساده‌تر خواهد شد.

برداشت: دل تو خالی از تصورات پیچیده این جهان نمی‌شود، مگر اینکه درس و عبرتی از چهره زیبا و دلربا بیاموزی.

برداشت: بگذار تا لیوان می بزم مکافات از دست دور نیفتد، زیرا زهر را نمی‌توانی بچشی، پس آن را نچشان.

برداشت: اگر دل‌شکسته‌ها را با محبت درآغوش نکشی، لازم است که مانند نی آنها را به نوایی زیبا برسانی.

برداشت: غم و اندوهی نیست که بتوان با دست قوی شست و زدود. چه بسا که از زیبایی و ارزش درخشان یک جوانه یتیم، چیزی کم نشده باشد.

برداشت: در این شعر، شاعر به حالتی از اندیشه و نگرانی اشاره دارد که در آن، با مرور زندگی و مرگ دیگران، انسان می‌تواند احساس کمبود و بی‌معنایی کند. او به این فکر می‌افتد که در بین گذشت زمان و تغییرات زندگی، حتی یک لحظه هم نمی‌تواند نفس بکشد و از این رو، زندگی خود و دیگران را بی‌ارزش می‌داند. در نهایت، شاعر از خوشدلی و خرسندی در زندگی ناامید است.

برداشت: دل و جان انسان شوق و عشقی به معشوق دارند، بنابراین باید مراقب بود که در این راه از قافله عشق عقب نماند.