غزل شمارهٔ ۶۹۵۶

برداشت: ای آهی که دل را می‌سوزاند، آیا تیر کوه الم از دامن بیابان تو سنگی وجود ندارد؟

برداشت: در دشت خطرناکی که تو قرار داری، هر خار و تیغی خطرناک است و در دریای پرهیاهوی تو، هر موجی و هر حرکت چیزی مثل نهنگ می‌تواند تهدیدآمیز باشد.

برداشت: آسمان در حالتی پریشان و ناآرام است و این زمین با ارزش و قیمتی، در کوچه‌ها فقط به خاطر تو دیوانه و خشمگین می‌شود.

برداشت: در مسیر هدف و آرزوی تو، برای کسانی که در جستجوی خواسته‌های خود هستند، نه زندگی دائمی اهمیتی دارد و نه مرگ، بلکه تنها اشتیاق و دوری از رسیدن به آن هدف مهم است.

برداشت: در بیابانی که پر از یاد توست، هر نسیم بوی عشق تو را می‌رساند و هر گل لاله‌ای رنگی به خود گرفته که یادآور زیبایی‌های توست.

برداشت: برقی که از کوه طور می‌تابد (و باعث ترس و احتیاط می‌شود)، همانند تیرکمانی است که از مژگان نازک تو نشأت می‌گیرد و به دل انسان ضربه می‌زند.

برداشت: با ناز و شوخی نگاه تو، همانند چشمان غزالان، زیبایی و روشنایی در چشمانم را به هم می‌زنید و مرا به هویتی سردرگم و بی‌قرار تبدیل می‌کنید.

برداشت: موجی که حرکت و تلاطم را به همراه دارد، با ناز و شوخی چشمان تو، به مانند رگی در سنگ است.

برداشت: یاقوت از شرم لب‌های تو، رنگین و زیباست، درست مثل چهره‌ای که از خجالت مدام تغییر رنگ می‌دهد.

برداشت: زیبایی او به قدری فراوان و جذاب است که نمی‌توان با صلح یا جنگی رضایت او را جلب کرد.

برداشت: از زیبایی و عظمت توست که قلم صائب به زیبایی می‌نویسد، مانند سبزه‌ای تازه که در زیر سنگی پنهان شده است.