غزل شمارهٔ ۶۹۵۴

برداشت: ای گردش روزگار، با دل‌های روشن چه کار داری؟ و ای زنگی که بر این آینه‌ی صاف نشسته‌ای، چه معنایی داری؟

برداشت: من به آسمان رفته‌ام و به ارتفاع رسیده‌ام، و حالا که به این مرحله رسیدم، دیگر برای من ای شعله بی‌پروا، چه چیزی در چنته داری؟

برداشت: اجازه بده تا افرادی که در غم و اندوه هستند، به راحتی از درد و دل خود بگویند. تو چه احساسی در این مورد داری با وجود اینکه خودت هم ناراحت هستی؟

برداشت: اگر به امید دست نیابی، در آرامش قرار نخواهی داشت. راحتی از آرزوهای پرهیزکارانه چه سودی دارد؟

برداشت: تا زمانی که باران بهاری نبارد، درد دل تو نمایان نمی‌شود؛ بنابراین باید منتظر باشی تا ببینی در وجودت چه گنجینه‌ای نهفته است.

برداشت: در این جمع، امید به روشنایی از ماه و خورشید چه ارتباطی با شعله‌ای از درک و دانش دارد؟

برداشت: خورشید در این دایره به طور مداوم در حال چرخش و جذب نیرو از دور است. این دایره‌ای که به آن اشاره شده، به لحاظ معنایی نشان‌دهنده‌ی محدودیت‌ها و پیچیدگی‌های زندگی است. در این میان، پرسش این است که آیا تو نیز چیزی برای ارائه داری یا نه؟

برداشت: ای غنچه‌ی بی‌خبر از راز و رمز زندگی، وقتی بوی نسیم صبح به مشام می‌رسد، چه چیزی جز دل شکسته و درد و رنج در دست داری؟

برداشت: دل تیره و ناپاک شب مانند نامه‌ای است که پر از کارهای بد است. چرا باید از صبح و روز روشن بترسی اگر نفس و درونت پاک باشد؟