غزل شمارهٔ ۶۹۵۳

برداشت: نگاه تو چنان تیز و نافذ است که مانند تیغ زخمی بر دل می‌زند و چشمان تاریکت فریاد می‌زنند.

برداشت: در نخستین حمله، از زیبایی‌ها و نمودهای ظاهری‌ات، نیرویی به وجود می‌آید که می‌تواند بر جهان تسلط پیدا کند.

برداشت: هرچند که هیچ گلی به زیبایی چشم‌های نرگس نیست، اما خواب هم نمی‌تواند نگاهی به زیبایی نگاه تو را ببیند.

برداشت: اگر در برابر تیغ و خطر قرار بگیری، پیروزی از آن توست به خاطر دعای پشت و پناهی که همواره داری.

برداشت: محبت و عشق تو به گونه‌ای است که نمی‌شود در دنیا تاثیر نگذارد، مثل سبزه‌ای که از عطر و اثر دلنشین گیاه تو نشات می‌گیرد.

برداشت: آهو نمی‌تواند از تیر تو فرار کند، همان‌طور که دل نمی‌تواند از تیر نگاه تو بگریزد.

برداشت: برق و درخشش زلف لیلی مانند نوری است که از ابر سیاه او می‌تابد، مثل ماهی که تو در دست داری.

برداشت: با ایجاد درد و رنج برای خود، از طرفی که تو کلاهی بر سر داری، ادعای خودرایی و ناز و عشوه می‌کنی.

برداشت: در دنیای معنا، راهی که تو در پیش داری، بهشتی از گل و سرسبزی را کم ندارد.