غزل شمارهٔ ۶۹۵۲

برداشت: چشمان تو مانند کمانی است که دل‌های ما را به هم وصل می‌کند و مرکز توجه و محبت ماست.

برداشت: اگر آب روان، سبزه را به زمین بچسباند، قامت تو همچون سروی است که همیشه در حال رشد و سرزندگی است.

برداشت: این زیبایی و جاذبه‌ای که تو داری، مانع از آن می‌شود که زندگی و آبادانی بر روی زمین باقی بماند.

برداشت: عقل و فهم افرادی که صاحب نظر هستند، در برابر جذابیت‌های چشمان تو تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: درد و غم در دل یک انسان بدون زخم و نشانه نمی‌تواند وجود داشته باشد. چهره تو به زیبایی گل لاله است، اما این زیبایی از رنجی که بر دل می‌گذرد نشأت می‌گیرد.

برداشت: در فضایی که فقط صحبت از گل‌ها و زیبایی‌هاست، دهان یک غنچه خاموش است و در سکوت، این زبان تند و تیز تو خودنمایی می‌کند.

برداشت: خیلی از غم‌ها و دردهایی که در دل افرادی که در کنج و گوشه‌ها زندگی می‌کنند، به خاطر حرف‌هایی است که از لب و دهان تو بیرون می‌آید.

برداشت: دهان تو چنان شیرین است که از آن، جهان پر از شور و شادی می‌شود و صبح را با لبخندی شکرین آغاز می‌کنی.

برداشت: در باغ زیبایی تو هیچ نقصی وجود ندارد؛ تمام زیبایی‌ها همانند خواب بهاری است که در دل پاییز تو پنهان است.

برداشت: صائب، چه تصور نادرستی است که بخواهیم در این گوشه بی‌نام و نشانی که تو داری، اثری بیابیم.