غزل شمارهٔ ۶۹۵۰

برداشت: اگر تیرگی‌ها و مشکلات را کنار بگذاری و نام خوبی را یاد کنی، می‌توانی از دلِ درد و رنج‌ها مرواریدهای زیبایی بیرون بیاوری.

برداشت: از آن پرنده بزرگ بال و پر با همت تو به تو بخشش کردند تا بتوانی گردونه آسمان را به انتهای پر و بالش برسانی.

برداشت: آزادگی به این معناست که مانند سرو در باغ، نباید غمگین شوی، حتی اگر دل‌ت پر از درد و غم باشد.

برداشت: وقتی که زیبایی و شکوه تو از دور مانند صیقل خوردگی دیده می‌شود، دل منعکس‌کننده‌اش به خاطر غبار روزگار پاک نخواهد شد.

برداشت: اگر در دل خود بر تنگدلان رحمت کنی، هرگز به یاد تلخی‌های گذشته نمی‌افتی.

برداشت: در روز سختی، شمع یاد تو خاموش می‌شود؛ هر گلی که از پای کسی که به کمبود دچار است بچینی، نشان‌دهنده محبت و مهربانی توست.

برداشت: گاهی از ناآگاهی‌ها و چیزهایی که نمی‌دانی باخبر شو، تا دیگر نیاز نباشد مدام به دنبال اطلاعات تازه در بازار و جاهای دیگر باشی.

برداشت: هرگز بر روی سخن کسی قضاوت نکن، مگر اینکه یک بار نامه خود را به دقت بررسی کنی.

برداشت: تا کی می‌خواهی با حرف‌های بی‌فایده خودت را به دیگران معرفی کنی؟ تا کی از دریا تنها صدف‌های بی‌ارزش به دست می‌آوری؟

برداشت: اگر تو شوق و تمایل به خطر و چالش داشته باشی، باید آمادگی پذیرش عواقب آن را هم داشته باشی و خود را به خطر بیندازی.

برداشت: اگر یک بار در دل شب تصمیم بگیری از رفتارهای بی‌ارزش و گمراه‌کننده خود فاصله بگیری، دیگر نیازی به درخواست و التماس از افراد حقیر نخواهی داشت.

برداشت: از این رهبران چیزی جز سرگردانی به دست نخواهی آورد. به درون خودت نگریست و عمق وجودت را بشناس تا به اوج رشد و آگاهی دست یابی.

برداشت: در آن روز، چهره‌ات چون آینه‌ای روشن خواهد بود که از وجود بی‌فایده‌ات رهایی خواهی یافت.