غزل شمارهٔ ۶۹۴۹

برداشت: با ناز و زیبایی به زلف خود دست کشیدی، تا آنجایی که گردنبند به گوش تو آویزان شد و دوباره به حالت قبلی خود بازگشتی.

برداشت: در کنار دریا، من عشق سکوت را احساس کردم، جامی که از سخنان منصور به یادگار مانده است.

برداشت: در گوشه‌ی قفس، چقدر می‌خواهی بال بگشایی؟ آیا آنچه از پرواز به دست آوردی، کافی نیست برای تو؟

برداشت: ای آینه، بر روی زمین هیچ چیز دیدنی نیست. پس چرا بیهوده پرده بر چهره کشیده‌ای؟

برداشت: جز سرمه که به احترام تو از جای بلند شد؟ به اندازه‌ای که در این جمع آواز سر دادی.

برداشت: ای کبک، لبخند بی‌دلی را کنار بگذار و خود را به چنگال شهباز نسپار.

برداشت: با افزایش عطر گل، هر پرده‌ای که از چهره این راز کنار زدی، به رسوایی آن افزوده شد.

برداشت: دل من به خاطر تو دچار حسرت و اشتیاق شده است، تا اینکه این شعر را از ذوق و استعداد تو به وجود آورده‌ای.