غزل شمارهٔ ۶۹۴۸

برداشت: در یک روز، اگر از یاسمن صبح گلی نچینی، زیبایی صبحگاه دیگر به خاطر کمبود محبت و عشق از بین خواهد رفت.

برداشت: از درد دل سوزانم، بر لب صبح تبخال زده است و تو از دل سخت و ستمگرت نتوانستی نفس سردی بیرون بدهی.

برداشت: فلک بارها لباس خود را عوض کرده، اما تو هیچ وقت بی‌درد و رنج، دلی را نشکستی.

برداشت: وقتی تو همچون بلبل روی یک شاخه نشسته‌ای، به خاطر اندوه و غم دیگر به شاخه‌های دیگر نمی‌پری.

برداشت: از تاثیر نیروی آهنی، شعله‌ای از سنگ به وجود آمد. تو به خاطر غفلت و بی‌خبری‌ات، از این وضعیت سنگین و دشوار رهایی نیافتی.

برداشت: این لنگر اطاعت تو مانند دیواری است که از غیب ندا و پیامی نداشتی.

برداشت: یک صبح روشن، اشکی از چشمت نریختی و از گل خود هیچ عطری نپاشیدی.

برداشت: وقتی که مانند دیواری در این خانه شده‌ای، دنباله‌ی یوسف را مانند زلیخا نمی‌دوی.

برداشت: دندان تو باعث ترک خوردن لب جام شده است، اما تو یک بار هم لب خود را به خاطر حسرت نگزیدید.

برداشت: از آن دل سنگی و بی‌روح، مانند میوه‌ای ناپخته‌ای که به عشق و نور قیامت نتوانسته‌ای برسد.

برداشت: ای روزهای پاییز، تو چه زمانی به بار می‌آیی ای دانه‌ی پرورش‌یافته؟ در زمانی که از خاک در بهار روییده‌ای، چرا در این فصل پاییز ظاهر نشدی؟

برداشت: خردمند از آتش کبابی عبور نکرده و به دنبال راه چاره‌ای نیست که به او آب بدهد.

برداشت: در طول روز و شب، تو در حال جوشاندن غم و اندوه بودی و از این آتش چه چیز جز تلخی و پشیمانی به دست آوردی؟

برداشت: همیشه چراگاه تو به دلیل عدم سؤال و پرسش بوده است؛ از باغی که هیچ نقص و کمبودی ندارد، رنگ و زیبایی ندیده‌ای.

برداشت: به قلب خود ظلمت و زشتی را راه نده و فقط از زیبایی‌های این باغ استفاده کن و بی‌دلیل به سراغ چیزهای بیگانه نرو.

برداشت: بخاطر فروتنی تو، قد آسمان‌ها دو برابر شد و به خاطر غرور تو، مانند هلال ماه از رشد باز ماندی.

برداشت: از خوشحالی شکر، مور پر و بال می‌زند. صائب، تو در این جهان خاکی چه چیزی را پنهان کرده‌ای؟