غزل شمارهٔ ۶۹۴۷

برداشت: اگر خواهان رهبری این گروه بودی، پس چرا پای تو در پرده خواب و بی‌توجهی به وضعت گرفتار است؟

برداشت: اگر به زودی این مسیر به پایان رسیده باشد، حتماً باید شب هنگام در این مرحله ناله و فریاد می‌زدی.

برداشت: اگر در تمامی قافله باشی، دل تو از صدای زنگ بیدار نمی‌شود و دچار درد و رنج نمی‌گردد.

برداشت: اگر در این مسیر شوق و اشتیاقی وجود داشته باشد، مسافر (راحله) نباید در راه بماند و باید به راه خود ادامه دهد.

برداشت: اگر مغزت از شر مسائل و مشغله‌های این دنیا خالی بود، مثل شرابی می‌ماندی که در پرده‌ای محفوظ باشد.

برداشت: اگرچه من از درد و رنج زیاد می‌نالم و غم‌های عمیق دارم، اما اگر تو هم حوصله‌ات اجازه می‌داد، می‌توانستیم با هم از خوشی و لذت این باده بهره‌مند شویم.

برداشت: وجود تو به مانند دریایی است که پر از گوهر و نعمت است. اگرچه ممکن است در ظاهر زندگی‌ات مشکلات و کاستی‌هایی وجود داشته باشد، اما این عمق و ثروت درون تو باقیست و می‌تواند به تو برکت و روزی دهد.

برداشت: جمعیت او از هم نمی‌پاشد و دوستی با بلبل، اگر تو هم دلی واحد داشتی، مثل غنچه‌ای در کنار هم می‌ماند.

برداشت: عمر مثل آب روان به سرعت می‌گذرد و تو غافل هستی. وای بر تو که در این کاروان زندگی، اگر فاصله بگرید هیچ نمی‌مانی.

برداشت: زیبایی و لطافت کلام هیچ‌گاه از دخالت و حسادت دیگران آسیب ندید، تا زمانی که تو در این دنیا حضور داشتی.