غزل شمارهٔ ۶۹۴۵

برداشت: تا زمانی که در مسیر عشق و شور و شوق قدم نگذاری و دلی پر از احساس نداشته باشی، نمی توانی به درک عمیق و واقعی از زندگی و حقیقت های پنهان آن برسی.

برداشت: تا زمانی که از این دنیای خاکی و مادّی برخیزید، نمی‌توانید به عالم روشن و زیبای بالاتر دست یابید.

برداشت: تا زمانی که مانند یک حباب لطیف و شکننده نشوی، نمی‌توانی به عمق دریا برسید و از زیبایی‌ها و نعمت‌های آن بهره‌مند شوی، بدون آنکه آسیب یا چشم‌زخم ببینی.

برداشت: اگر مانند غنچه خود را به تنگنا نکشی و در مقابل نسیم زندگی آزاد نباشی، هرگز نمی‌توانی به زیبایی و شکوفایی گل تبدیل شوی.

برداشت: تا زمانی که عشق تو آزمایش و محک نخورده است و سختی‌های آن را نچشیده‌ای، نمی‌توانی به درستی درک کنی که چه بهایی دارد و چه ارزشمندی را در بر دارد.

برداشت: تا زمانی که درد عشق تو را در هم نپیچد و درهم نریزد، به مرحله و حالت جدیدی نخواهی رسید؛ مانند گردبادی که هر چیزی را جابه‌جا می‌کند.

برداشت: صبحی که پر از امید و شادی باشد، برآورده نمی‌شود مگر اینکه از تمام دنیا ناامید شوی.

برداشت: اگر درون تو هنوز ویژگی‌های ناپخته و خامی وجود داشته باشد، نمی‌توانی در زندگی طعم خوشبختی و لذت را بچشی.

برداشت: اگر به دور خود نگردی و سفر نکنی، مانند چرخ که از سر تا پای آن دیده می‌شود، نمی‌توانی بینش درستی پیدا کنی.