غزل شمارهٔ ۶۹۴۲

برداشت: ای کسی که به دنبال پول و ثروت هستی، بدان که در نهایت ممکن است به دردسرهای بزرگی بیفتی.

برداشت: زیبایی مجاز را به حقیقت انتخاب کرده‌ای، ولی غافل نباش که تو در حال دیوار به دیوار شدن هستی.

برداشت: از بی‌توجهی تو، پیر مغان در حال تنش و جدال است. تو نوشیدنی را در پیاله داری و با آگاهی و هشیاری به سوی جلو حرکت می‌کنی.

برداشت: غم و ناراحتی مانند سرخی است که در پای انسان فرو نرفته و او را آزار نمی‌دهد. ولی وقتی که پا را روی این خار می‌گذارد، ممکن است مجروح یا ناراحت شود. بنابراین، در شرایطی که تصمیم به مواجهه با مشکلات می‌گیرد، باید مراقب عواقب آن باشد.

برداشت: ای ماه خانگی، چرا به بازار می‌روی وقتی نور روشنت از آفتاب کم‌نورتر است؟

برداشت: در جایی که نهنگ‌ها زندگی می‌کنند، هر صدفی نیاز به غواص ندارد و تو هم به سوی سرنوشت ناخوشایندت حرکت می‌کنی.

برداشت: چشمانت مانند نور خورشید است، و ایوان خرد به خاطر تو روشن نیست. اما از راهی به سمت لطف و رزق، رشته‌ای از بزرگواری به میان می‌آوری.

برداشت: آب حیات همانند منبعی است که آتش افسرده و غمگین را زنده می‌کند. بنابراین، دیگر چه نیازی به صحبت‌های بی‌مورد و سرد داری، وقتی که می‌توانی از کارهایی که به زندگی و شادابی می‌انجامد، استفاده کنی؟

برداشت: در آستانه‌ی خانه‌ات، از خودت می‌گذری و به خاطر سنگینی بار زندگی، به سختی به جلو می‌روی.

برداشت: صائب، چه حالتی داشت که وقتی چشم معشوقان به دنیا آمد، تو نیز مانند باده‌ای مست به سرزمین عشق پا گذاشتی و به شوق آن‌ها بیمار شدی؟