غزل شمارهٔ ۶۹۴۱

برداشت: چرا صورت زیبایت را پنهان می‌کنی مانند ماه؟ چرا دل را با نگاه‌های پر از احساس و اندوه آزرده می‌کنی؟

برداشت: ای ترک کج کلاه، چرا دل‌های بی‌گناه را می‌شکنی و به آن‌ها آسیب می‌زنی؟

برداشت: از تلاش برای درک احساسات ما که در درد و رنج غوطه ور هستیم، بگذر. چه نیازی به شنا کردن در این دریای خونین داری؟

برداشت: با چهره‌ای که می‌تواند تابش آفتاب را کم کند، چرا به فکر نگاه کردن به دیگران هستی؟

برداشت: برای ویران کردن ما، یک جلوه کافی است. چرا به دنبال صد جلوه مختلف هستی؟

برداشت: ای نور درخشان و زیبایی که هر دو جهان فدای تو هستند، چرا سر از گیاه در می‌آوری؟

برداشت: به یک نگاه می‌توانید دل یک نفر را تسخیر کنید؛ پس چرا برای به دست آوردن عشق و دل دیگران، انبوهی از افراد را دور هم جمع می‌کنید؟

برداشت: وقتی که بی‌گناهی را می‌کشند، عاشق بودن هیچ گناهی ندارد. پس چرا به دنبال عذر و بهانه‌ برای گناه من می‌گردی؟

برداشت: صورت تو همچون روز روشن است، اما موی سیاه تو کافی است که شب را بسازد. چرا روز من را این‌قدر تیره کردی؟

برداشت: صائب، زمانی که رابطه‌ات با دوست گرانبهات به هم خورده و دلش برای تو سنگین شده، چرا باید بی‌دلیل و بی‌هدف، اشک بریزی و آه بکشی؟