غزل شمارهٔ ۶۹۳۹

برداشت: به چه‎ نحو می‌خواهی دل را با موهای پریشان آرام کنی؟ این شعله‌ی عشق را با دست خودت خاموش کردن چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: هر قسمتی از وجودت شبیه به شعله آتش است، ای کسی که چهره‌ات مثل آفتاب می‌درخشد. تو که نگهبان هستی، چه کار می‌کنی؟

برداشت: یوسف هیچ‌گاه نمی‌تواند با مشکلات و چالش‌های سختی که از سوی برادرانش می‌آید مقابله کند. ای بی‌خبر، چرا به دنبال دلیلی برای گریه کردن هستی؟

برداشت: نخل در خاک نرم به راحتی ریشه‌دار می‌شود، اما تو با نگهبان چه ملایمت می‌کنی؟

برداشت: مصر به خاطر زیبایی تو در حال سوختن است، تو که خود را در چاه کنعان پنهان کرده‌ای. چه کار می‌کنی؟

برداشت: چرا برای نشان دادن زیبایی تو به خون شهیدان نیاز داریم؟ از گل‌های سرخ و زیبا چه بهره‌ای می‌بری؟

برداشت: آیینه را جلوی خودت بگذار و به زیبایی‌های بهشت فکر کن؛ با این چهره‌ی زیبا که همچون گلستان شکفته است، چه کار می‌کنی؟

برداشت: این یادآوری از ذهنم نخواهد رفت، ای زیباپرست، چرا اینقدر با زیبایی خود فریب می‌دهی و جلوه‌گری می‌کنی؟

برداشت: دل، همچون گوهر ارزشمندی نیست که به راحتی و بدون هزینه در دست دیگران قرار گیرد. اگر انگشتت را زخمی کنی، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: هیچ‌کس از آب حیات خضر آسیب ندیده است، پس چرا با این تیغ جانت به مشکل برخورده‌ای؟