غزل شمارهٔ ۶۹۳۷

برداشت: هر وقت که تو به خاطر نوشیدن شراب و مستی، چهره‌ات را زیبا و پررنگ می‌کنی، هر قلبی که وجود دارد، از دلش پاک و بی‌غش می‌شود.

برداشت: صبحی فرارسیده است که شهیدان خوابیده را به یاد می‌آورد و هر لبخندی که بر لب می‌آوری، زخم‌های عاطفی و دل‌شکسته‌ات را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: اگر انتظار ما به سرانجام نرسد، تو هم نمی‌توانی آینه را از کثیفی پاک کنی.

برداشت: وقتی که برای چیزهای کوچک مثل خرج مور سختی می‌کشی، چرا در وقت‌های مهم و شیرین از بوسه دادن دریغ می‌کنی؟

برداشت: برای به ثمر رساندن عقل و هوش خود، باید آن‌ها را با عشق و شور و شوق آمیخته کنی، همان‌طور که تاک‌ها را به یکدیگر می‌پیوندند.

برداشت: زمانی که صبح به تو محبت دارد و همچون آفتاب در کنار توست، اگر دلت را نیز بشکنی و با صداقت خود را نشان دهی، این کار عیبی ندارد.

برداشت: زیبایی واقعی که در پشت پرده نهفته است، تنها با خطوط و نشانه‌های ظاهری قابل درک نیست. آنچه تو درک می‌کنی، فقط بخشی از این زیبایی را نمایان می‌سازد.

برداشت: تو نمی‌توانی زیبایی و درخشش خود را در دستت نگه‌داری، ای گل، چرا که عرق از صورتت را پاک می‌کنی؟

برداشت: شما مانند تیری کج عمل می‌کنید که عیب خود را بر گردن کمان می‌اندازد. به جای پذیرش اشتباهاتتان، تقصیر را به دیگران نسبت می‌دهید.

برداشت: در دل سنگ، روزی روزگار می‌تابد و خورشید وجودش را نمایان می‌کند. حالا چرا خود را ناراحت می‌کنی و به فکر روزی افتاده‌ای؟

برداشت: ای کسی که به ستاره‌ی بخت خود دل بسته‌ای، غافل از آنی که در واقع در حال کاشتن تخم سوخته‌ای در زمین هستی.

برداشت: دل تیره و غمگین من به خاطر گریه‌های شبانه‌ام روشن می‌شود. چرا از این چراغ، که همچون روغن روشنایی می‌بخشد، دریغ می‌کنی؟

برداشت: دهن خود را از زشتی‌ها تمیز کن، چرا که تو هر بار دندان‌هایت را با مسواک تمیز می‌کنی؟

برداشت: برای سفر آماده شو، چون وقت جدایی نزدیک است. آیا واقعاً می‌خواهی ریشه‌ات را در خاک عمیق کنی؟

برداشت: ای خوش‌خیال، به این غزل زیبا از صائب گوش بسپار اگر می‌توانی سخن را درک کنی.