غزل شمارهٔ ۶۹۳۶

برداشت: از این گریه‌های تظاهرآمیز که ای پیری می‌کنی، در واقع به شیراز فریب و نیرنگ می‌زنی.

برداشت: بهتر است که به جای ارضای خواسته‌های خود، به اندیشه‌ی دیگران و نیازهای آنها توجه کنیم. اگر بخواهی خود را سیر کنی، بهتر است دیگران را نیز سیر کنی و از کمال خود غافل نشوی.

برداشت: این جمله به این معناست که عمر انسان به هیچ چیز وابسته نیست و اگر خود را با رنگ کردن موهایت به طور مصنوعی تغییر دهی، بر زمان زندگی‌ات تاثیری نخواهد داشت. در واقع، به سادگی و طبیعی بودن زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که نباید بر روی ظواهر تمرکز کنیم.

برداشت: موهای تو سفید شده و پرونده اعمالت سیاه است. پس در توبه کردن چرا اینقدر تأخیر می‌کنی؟

برداشت: مرگ، شبیه کافور است که می‌تواند آتش حرص و طمع تو را خاموش کند، اما تو با ساده‌انگاری فکر می‌کنی که این تنها به وسیله‌ی روش‌های سطحی و کم‌عمق میسر است.

برداشت: شبی که جوانی ما گذشت و صبحی به سراغ ما آمد، آیا اکنون وقت آن نیست که برای شب‌نشینی خود آماده شوی؟

برداشت: در سکوت خود از اشتباهاتت فرار نکن و برای هر نقصی که مرتکب می‌شوی، بهانه نیاور.

برداشت: این خانه‌ای که به زودی زیر آب می‌رود، ای کسی که خانه‌ات ویران شده، چرا به تعمیر آن می‌پردازی؟

برداشت: تو که گناهانت را کم کرده‌ای، چرا در وقتی که باید پاسخگو باشی، تقصیر خودت را به گردن تقدیر می‌گذاری؟

برداشت: این شخص دشمنی نیست که با مهربانی به اطاعت درآید. بی‌خبر نباش که تو در حال پرورش یک شیر هستی.

برداشت: در تمام سال، کعبه به تو نگریسته و تو هنوز به او توجه نمی‌کنی. در حالی که تو هر دو روز تغییر می‌کنی و نسبت به مسایل بی‌ثباتی نشان می‌دهی.

برداشت: این شعر به این نکته اشاره دارد که زیبایی و جذابیت واقعی و عمیق احساسات، فراتر از آن چیزی هستند که بتوان با تصویر یا توصیف به نمایش گذاشت. هرچه که ما تصور می‌کنیم، تنها انعکاسی از آن زیبایی است که در عمق وجود دارد و قابل بیان نیست. حقیقت و زیبایی‌های عمیق، نمی‌توانند به درستی در قالب کلمات یا تصاویری محدود شوند.

برداشت: اگر هدف قفسه سینه‌ات قرار گیرد، ای بی‌دل، پس چرا در خانه کمان از تیر زدن پرهیز می‌کنی؟

برداشت: تو مانند مسی نیستی که بتوانی نور فیض را به خود جذب کنی، پس عمرت را بیهوده در چیزی که ارزشی ندارد، هدر می‌دهی.