غزل شمارهٔ ۶۹۳۵

برداشت: تو همیشه با دل غمگین و ناراحت خود درگیر هستی، اما با چه نیرو و قدرتی می‌خواهی به جنگ آن بیایی در حالی که خودت ضعیف و شکست‌خورده‌ای؟

برداشت: یعنی اگر بخواهم از دل و جانم به خاطر ظلم و ستمی که تو بر من می‌کنی، با گریه‌ای پر از درد و خونرنگ بیرون بریزم، وای به حال من!

برداشت: با این جذابیتی که دل جهانیان را به درد آوردی، به راحتی می‌توانی بیمار را با نوشیدنی شیرین تسکین بدهی.

برداشت: آیا تو خجالت نمی‌کشی که با این زیبایی دل‌ها را از مردم می‌زیبی و آن را انکار می‌کنی؟

برداشت: من از زیبایی و جلوه‌ای که از تو بدون هیچ ترسی دیده‌ام، مانند طوقی که به دور گردن سرو می‌اندازند، تو را در نظر می‌آورم.

برداشت: یوسف از خانه به بازار می‌رود، اما تو هر بار که به بازار می‌روی، یاد خانه را از خود دور نکن.

برداشت: اگر از کنار درختان سرو و صنوبر عبور کنی، در همان لحظه اول، بار سنگین دلت را سبک می‌کنی.

برداشت: گرد و غباری که از تو برمی‌خیزد، نشان از حسرتی است که بر هر گلی در زمین می‌بارد به خاطر رفتارت.

برداشت: نکند که بدخواهی به تو برسد، زیرا با نگاهی خواب‌آلود و بی‌توجه بر زیبایی و نعمت‌های دنیا حریصانه تمرکز می‌کنی.

برداشت: این آب خوشمزه باعث تشنگی بیشتر می‌شود، وگرنه تنها درمان تشنگی، دیدار محبوب است.

برداشت: بر روی در قفس گل بگذار و در چشمان دام رحمتی بیافرین، اگر می‌خواهی به پرنده‌ای که در تنگناست کمک کنی.

برداشت: اگر یک روز آینه به تو نشان دهد که چه حالتی در دلت داری، به حالت و احساس خود دقت می‌کنی و درمی‌یابی که چقدر مشتاق دیدار او هستی.

برداشت: وقتی رنگ و حالتی خراب و آسیب‌دیده وجود دارد، نیازی به بیان آن با کلمات نیست. چرا بی‌فایده و به طور آشکار از درد خود سخن می‌گویی؟