غزل شمارهٔ ۶۹۳۴

برداشت: در دوران پیری، شوق و لذت نوشیدن شراب را تجربه می‌کنی و این صبح را به زیبایی و روشنایی مهتاب می‌بینی.

برداشت: موهای تو سفید شده و این ناشی از شراب تلخ زندگی‌ات است که در میانه‌ی زندگی‌ات، به نوعی به شیر تبدیل می‌شود.

برداشت: دل را از می خراب می‌کنی تا جسم خود را تعمیر کنی و در نهایت به گل و زیبایی دست می‌یابی.

برداشت: تو از توبه و بازگشت به راه راست صحبت می‌کنی، اما همچنان مشغول نوشیدن الکل هستی. به محض اینکه بیدار می‌شوی، دوباره به خواب می‌روی و از واقعیت دور می‌شوی.

برداشت: در جایی که کشتی نوح در خطر است، تو با نزدیک شدن به لبه، خود را در معرض خطر غرق شدن قرار می‌دهی.

برداشت: زندگی به پایان رسیده و تو مانند کودکی که در حال بازی با ریسمانی است، به عقب برمی‌گردی و سفر می‌کنی.

برداشت: نوشیدن شراب نمی‌تواند درد و زخم را درمان کند، بنابراین به چه چیزی امید دارید اگر فقط به نور مهتاب تکیه کنید؟

برداشت: وقتی که عقل و دانش و ایمان و دل تو تحت تاثیر شراب قرار می‌گیرد، برای این سفر با چه وسیله‌ای آماده می‌شوی؟

برداشت: موهای سفید نماد شروع تازه‌ای مانند سپیده‌دم روز قیامت هستند؛ اکنون وقت آن است که اگر از نوشیدن شراب خالص پشیمان هستی، توبه کنی.

برداشت: از دل گرم و صمیمی من، به تو نور و خوبی نمی‌رسد، چون که خودت پشت سر، پنهانی کارهایی می‌کنی که نشان از سردی دارد.

برداشت: اگر در حال خواب هستی، پس از راه درست بیدار شو و به تلاش و کوشش ادامه بده تا به موفقیت و پیشرفت برسی.

برداشت: ابتدا خودت را از گناه و نفاق پاک کن، صائب. اگر می‌خواهی به دیگران نصیحت کنی، باید خودت هم عمل به آن نصیحت‌ها را یاد بگیری و به آن‌ها عمل کنی.