غزل شمارهٔ ۶۹۳۳

برداشت: اگر بر روی خاک قدم بگذارید، عطر خوشی به جا می‌گذارید و اگر به سنگ نگاه کنید، می‌توانید آن را مانند آینه ببینید.

برداشت: عشق همچون تیشه‌ای است در دست کسی که دل را شکسته است، ای کاش هرگز آرزو نکنید که به معبد عشق بازگردید.

برداشت: ای واعظی که روحی بی‌جان و کسل داری، چرا مدام خود را به زور به سر و کار مردم می‌زنی و آنها را نصیحت می‌کنی؟

برداشت: معراج انسان‌ها دیشب به خاطر سنگینی بار تو، به خاک افتاد. اگر می‌خواهی مانند سبو (کوزه) رفتار کنی، باید با تواضع و افتادگی زندگی کنی.

برداشت: اگر از چشمه ساری نوشیده‌ای، بهتر است که این آب را با اشکِ دل خود مخلوط کنی و به پای کدو بریزی.

برداشت: آن جواهر پنهان که انرژی و نورش همچون گرمای خورشید است، در خاک وجود تو نهفته است اگر به دنبال آن باشی.

برداشت: عمر بهار کوتاه مانند روشنایی سپیده‌دم است و بهتر است به جای اینکه در روزهای زرد و پژمرده پاییز بمانی، از زیبایی و شور زندگی در بهار بهره‌برداری کنی.

برداشت: در هیچ چشمه‌ای آب پاکی برای نماز وجود ندارد، مگر اینکه با غم و درد دل خود وضو بسازی.