غزل شمارهٔ ۶۹۳۰

برداشت: چقدر می‌خواهی به خاطر نادانی و حرص، به دنبال خواسته‌هایت بروی؟ چند بار می‌خواهی با درمان‌هایی ناقص، به مشکلات خود رسیدگی کنی؟

برداشت: هرگز به هدفی نمی‌رسی اگر تنها به ظاهر چیزها توجه کنی و به عمق و باطن مسائل اهمیت ندهی.

برداشت: شب، راز و حسرت دل‌های زنده را بیان می‌کند. تو تلاش کن که بتوانی روز را به شب تبدیل کنی.

برداشت: به جای این که با دشمن با نرمش و مدارا رفتار کنی، بهتر است که با قاطعیت و شدت با او برخورد کنی. مثل این که با استفاده از سپری در برابر آفتاب، از آن محافظت کنی.

برداشت: اگر در پی نان و روزی باشی، گرسنگی و نیاز تو بیشتر می‌شود؛ پس از خودت غافل نشو و به دنبال تامین نیازهایت باش.

برداشت: در دریا، صدفی که سنگ‌های قیمتی دارد از ابر به وجود آمده است. کاش مانند غافلان نباشی و به دنبال دلایل و نشانه‌ها نروی.

برداشت: سایه بر دل آزادگان می‌بارد و تو در سفر خود به دنبال همسفر مناسب هستی.

برداشت: هر انسان می‌تواند از طریق غم و اندوه به درک عمیق‌تری از زندگی برسد. نیکو نیست که عمر خود را تنها به شادی و تفریح بگذرانیم.